Opis: Autor: Angelika Kallwas

Lęk należy do nieprzyjemnych uczuć, których z reguły chcielibyśmy uniknąć. Powoduje on przyjemne mrowienie w brzuchu właściwie tylko wówczas, gdy mamy jednocześnie pewność, że nic nie może się stać – jak np. podczas jazdy górską kolejką ósemkową. Nikt nie chce okazywać strachu przed innymi, gdyż lękliwość uznawana jest za słabość i stawiana na równi z brakiem siły przebicia, niezdecydowaniem i brakiem ciętego języka. Strach jest w naszym społeczeństwie niepożądanym uczuciem. Przedstawione w książce historie kobiet i mężczyzn powinny dodać innym odwagi i pomóc w znalezieniu dróg ucieczki od strachu.


Zamów tak, jak lubisz:
1. Drogą pocztową: Oficyna Wydawnicza Aba, ul. Wiertnicza 162, 02-952 Warszawa
2. Telefonicznie: (022) 885 26 09 lub 885 26 15
3. Faksem: (022) 651 75 56
4. Mailowo: sekretariat@oficynaaba.pl
5. Logując się w księgarni internetowej wydawnictwa: www.oficynaaba.pl

Fragment: Lęk należy do nieprzyjemnych uczuć, których z reguły chcielibyśmy uniknąć. Powoduje on przyjemne mrowienie w brzuchu właściwie tylko wówczas, gdy mamy jednocześnie pewność, że nic nie może się stać – jak np. podczas jazdy górską kolejką ósemkową. Nikt nie chce okazywać strachu przed innymi, gdyż lękliwość uznawana jest za słabość i stawiana na równi z brakiem sily przebicia, niezdecydowaniem i brakiem ciętego języka. Strach jest w naszym społeczeństwie niepożądanym uczuciem.
Pomimo tego nie można traktować lęku jako czegoś złego, gdyż jest on nieodzownym elementem naszego życia uczuciowego: będąc sygnałem ostrzegawczym i alarmującym przed zewnętrznymi zagrożeniami i wewnętrznymi zaburzeniami spełnia wielce pożyteczną funkcję. Aby zapewnić 1
sobie przeżycie w naszej nowoczesnej cywilizacji musimy nauczyć się odczuwać strach: i tak dziecko, które nie nauczy się odbierać nadjeżdżającego samochodu jako niebezpieczeństwa ma dość niewielkie szanse przeżycia w ruchu ulicznym. Poza tym rozsądnym lękiem, którego musimy się nauczyć, istnieje lęk dany człowiekowi niejako instynktownie i bez którego nasz gatunek prawdopodobnie dawno by już wymarł: mówię tu o lęku przed kataklizmami przyrodniczymi, dzikimi zwierzętami i innymi zagrożeniami towarzyszącymi ludzkości od dawien dawna. Również ten lęk jest potrzebny i niezbędny.
Strach odczuwać można w odniesieniu do bardzo różnych rzeczy i w różnych sytuacjach, które z kolei wywoływać mogą rozmaite reakcje. Co właściwie sprawia, że lęk jest lękiem, jak zdefiniować można to uczucie? W pierwszej kolejności rozróżnić musimy dwa pojęcia: lękliwości i lęku: podczas, gdy bojaźliwość jest raczej cechą osobowości niż uczuciem, strach stanowi reakcję uczuciową ukierunkowaną na określony przedmiot lub na określoną sytuację. Niepokój natomiast jest odczuciem bliżej nieokreślonym i bezprzedmiotowym, utrzymującym się z reguły przez dłuższy okres czasu. Uczucia lękowe składają się z przeżyć psychosomatycznych, koncentrujących się głównie na obszarze klatki piersiowej i szyi. Typowymi objawami lęku są miękkie kolana lub nogi, zwroty głowy i uczucie oszołomienia, drżenie, suchość w ustach, trudności z oddychaniem jak również ogólne uczucie osłabienia.
Tych lub podobnych odczuć każdy z nas z pewnością doświadczył. W pewnych sytuacjach wymienione symptomy są jak najbardziej normalne i uzasadnione. Kiedy jednak możemy uznać reakcję lękową jeszcze za „normalną” a kiedy już staje się ona „chorobliwa”? Lęk uważany jest za chorobę, jeśli jest nadzwyczaj silny lub utrzymuje się przez bardzo długi okres czasu, jeśli pojawia się mimo braku realnego zagrożenia i jeśli subiektywnie odczuwany jest jako nie do wytrzymania wpływając przez to ograniczająco na życie. Jeśli strach przyjmuje nadmierne rozmiary, można mówić o zaburzeniu lękowym, które w wielu przypadkach wymaga interwencji lekarskiej. Jak to się dzieje? Co sprawia, że lęk staje się chorobą? Nierzadko schorzenia lękowe mają swe podłoże w konfliktach psychicznych. Istnieją jednak także przyczyny somatyczne, jak np. nadużywanie leków, alkoholu czy innych środków uzależniających. Mające swe podłoże w psychice zaburzenia lękowe mogą przyjmować różnorodne formy: nieustanne rozmyślanie i zamartwianie się, nieustanny niepokój wewnętrzny jak również szybkie męczenie się – te objawy wskazywać mogą na schorzenie lękowe. Chorobliwe są również stany paniki, przejawiające się w ciężkich napadach stachu nieuzasadnionych żadną zewnętrzną przyczyną ani też przyczynami somatycznymi. Trzecią formą zaburzeń lękowych o podłożu psychicznym są lęki o charakterze fobii, tj. ataki lęku, pojawiające się w określonych sytuacjach lub też w odniesieniu do konkretnych zwierząt, przedmiotów czy osób.
Choć staramy się unikać lęku i zabezpieczamy się przed całym mnóstwem niebezpieczeństw i zagrożeń, żyjemy w dobie fobii: ilość schorzeń lękowych wciąż się zwiększa. W Niemczach pięć do dziesięciu procent społeczeństwa cierpi wskutek chorobliwego lęku. Obok depresji i stanów paniki fobie stanowią zaburzenia psychiczne najbardziej obciążające współczesne społeczeństwo. Uspokaja jednak fakt, że ze stanów lękowych istnieje wyjście,
2
nawet wówczas, gdy osoba nimi dotknięta, tej drogi wyjścia nie dostrzega. Pierwszym krokiem do zwalczenia chorobliwego lęku jest uświadomienie sobie faktu, że cierpi się na zaburzenie lękowe. Najważniejsze objawy zaburzonego odczuwania strachu już wymieniałam. Drugi krok to zaakceptowanie, że jest się chorym. Jeśli osoba dotknięta stanem lękowym uświadomi sobie swoją chorobę i zaakceptuje ją powinna poszukać pomocy osoby kompetentnej, tzn. terapeuty.
Leczenie chorobliwych stanów lękowych może rozciągać się na wiele płaszczyzn. W pierwszej kolejności terapeuta może poprzez zebranie informacji o chorobie i jej podłożu podjąć korekty socjoterapeutyczne w rodzinie i kręgu przyjaciół osoby dotkniętej. Często już poprzez zmiany w otoczeniu społecznym cierpienie chorego spowodowane lękiem może zostać złagodzone lub wręcz zniwelowane. Psychoterapia oferuje w tym zakresie szereg możliwości leczenia: w zależności od rodzaju i skali zaburzenia lękowego jako najbardziej efektywne okazały się terapia behawioralna, psychoanaliza oraz terapia urazów psychicznych. Również aktywność fizyczna, a więc sport i ruch na codzień mogą okazać się bardzo pomocne w redukcji lęku. Sensowne jest również nauczenie się technik relaksacyjnych, działających uspokajająco w nagłych sytuacjach lękowych i łagodzących ogólne napięcie sprzyjające lękowi. W wielu przypadkach zaleca się również leczenie farmakologiczne. To jednak powinno być ograniczone czasowo, gdyż, choć przynosi ulgę, to nie pomaga zwalczyć przyczyn lęku.
Wspólne dla wszystkich metod leczenia jest to, że szanse wyleczenia są tym większe, im wcześniej choroba zostanie rozpoznana, im w bardziej ukierunkowany sposób będzie leczona i im konsekwentniej będziemy sobie z nią radzić.
Chorzy na zaburzenia lękowe czują się często samotni wobec swojego losu i nie wiedzą, że ich cierpienie stało się bardzo powszechne. To, że przeróżne fobie i stany paniki nie są odosobnionymi przypadkami, lecz występują u ludzi z wszelkich grup zawodowych i wiekowych, chciałabym Wam, drodzy Czytelnicy i drogie Czytelniczki udowodnić w kolejnych rozdziałach książki na przykładach zaczerpniętych z życia. Przedstawione historie kobiet i mężczyzn powinny dodać innym odwagi i pomóc w znalezieniu dróg ucieczki od strachu.