Opis:
Aniołowie towarzyszą nam, chronią i prowadzą nas. Chcą się podzielić z nami swoją wiedzą. Alexa Kriele zadała wiele pytań o sens życia i aniołowie udzielili jej jasnych i pouczających odpowiedzi.

Egzemplarze trochę przybrudzone!

Zamów tak, jak lubisz:
1. Drogą pocztową: Oficyna Wydawnicza Aba, ul. Wiertnicza 162, 02-952 Warszawa
2. Telefonicznie: (022) 885 26 09 lub 885 26 15
3. Faksem: (022) 651 75 56
4. Mailowo: sekretariat@oficynaaba.pl
5. Logując się w księgarni internetowej wydawnictwa: www.oficynaaba.pl

Fragment:

Pytanie o sens życia pojawia się najczęściej z powodu choroby, cierpienia, katastrof, nie, gdy wszystko jest piękne. To zrozumiałe, bo nie ma sensu pytać: Jaki sens ma piękno? Piękno jest sensowne samo w sobie, nie dlatego, że służy jakimś celom i korzyściom. Cieszycie się pięknem kwiatów, ptaków, gór, lasów i jezior, zorzy wieczornej i gwiaździstego nieba. Nie stawiacie pytania: „Czemu służy piękno?”, lecz piękno ma sens, gdyż jest piękne. Podobnie dzieła mistrzów takich jak Michał Anioł, Szekspir, Bach mają sens sam w sobie. Wspaniałe dzieła sztuki powstają albo z doświadczenia bliskości Boga lub załamania z powodu jego oddalenia. W obu przypadkach ogarniają was tak głęboko, ponieważ – bezpośrednio lub nie – odbijają w sobie życie całego stworzonego świata i pozwalają wam poczuć wasz związek z jej sensem Biblia jest także mistrzowskim dziełem sztuki, ksiązką pełną dramatyzmu i poezji. Swoje miejsce mają w niej moce ciemności, ale też triumf dobra i piękna.

A każda dusza ludzka jest dziełem sztuki własnego rodzaju. Gdy po śmierci spotkacie się z Panem, to nie objawi się wam jako karzący ojciec, nauczyciel czy moralista z podniesionym palcem wskazującym. Usiądzie z wami – mówiąc obrazowo – na brzegu morza, omówi z wami wasze minione życie i zapyta: Czy uważasz to i to za piękne, dobre? Czy w twoim charakterze nie powinno się tego czy tamtego zmienić, zlikwidować, dodać? Wasze sumienie nie budzi się pod wpływem gróźb i kar, lecz pod wpływem wstydu nad brzydkim miejscami, które chcecie poprawić.

Jeżeli przyzwyczaicie się widzieć w każdym człowieku dzieło Boga, wszędzie będziecie odnajdywać piękno. Nawet ci, którzy życzą wam źle i szkodzą, mają w sobie coś, co kochają i na co mają nadzieję, czego tak naprawdę pragną i o czym myślą, za czym tęsknią i co znoszą. Również oni są stworzeniami boskimi, którym towarzyszą aniołowie i w niektórych przypadkach ich wspomagają.

Pytanie brzmi: Na co skierujecie swój wzrok – na piękno, na to, co udane i doskonałe? Od waszego wewnętrznego nastawienia, negatywnego bądź pozytywnego zależy, czy będziecie uważać świat za dzieło Stwórcy. Im bardziej będziecie nastawieni pozytywnie, tym mniej będziecie się zastanawiać nad pytaniem o sens istnienia: Odpowiedź na nie sama z siebie będzie twierdząca. Bo macie wtedy wewnętrzną pewność, że świat jest mistrzowskim dziełem sztuki, wprawdzie jeszcze z niektórymi ciemnymi stronami, ale na drodze rozwoju. Pewnego dnia stanie się on doskonały. Uczestniczenie w tym procesie jest sensem waszego życia.

Ku zwycięstwu światłości zmierzacie z tęsknotą i nadzieją, czasami także z rezygnacją i zwątpieniem, lecz zawsze wasz krok jest pewny. Jeżeli poświęcicie się temu celowi, czyli będziecie mieć w tym sensie „wiarę”, sens waszego życia przepełni cała waszą duszę i ciało. Oto kilka przykładów ćwiczeń:

Po pierwsze: Co najmniej godzinę tygodniowo poświęćcie pracy artystycznej: tańcowi, muzykowaniu, pantomimie, aktorstwu, rysowaniu i malowaniu, zajęciom plastycznym lub temu, co wam odpowiada i sprawia przyjemność. Nie wystarczy bywać na koncertach, w teatrach bądź na wystawach, wy sami powinniście coś zrobić, abyście poznali uczucie, jak to jest być artystą, spoglądać na świat oczami artysty: „Ja także jestem twórczą istotą, w malutkiej części też jestem stwórcą a tym samym obraz na podobieństwo Ojca”.

Po drugie: Spróbujcie następnie opowiedzieć raz jakieś wydarzenia z waszego życia – obojętnie czy dramatyczne, komiczne lub banalne – korzystając z form artystycznych, rysując, malując, naśladując. Z czasem wydarzenia z waszego życia będziecie odbierać jak same małe dzieła sztuki. W końcu stwierdzicie z imponującą jasnością, że wasza cała biografia łącznie z jej pęknięciami i niepowodzeniami jest dziełem sztuki wielce udanym i pełnym wewnętrznej harmonii. Właśnie dlatego jest w cudowny sposób sensowne.

Po trzecie: Hasłami zanotujcie na kartce urazy, porażki, przykrości, które spotkały was w życiu. Zgniećcie je w kulki i zwińcie w dającą się ugnieść, wysychającą masę. Pomalujcie je i polakierujcie, potem zróbcie w nich otwory i zróbcie z nich łańcuch pereł. Cierpienie, które się zdarzyło, nie będzie was dłużej nękać ani prześladować. Zapasy trosk zostały przekształcone na piękną ozdobę. Gdy ktoś będzie ją podziwiał, uśmiechnijcie się i pomyślcie sobie: „Gdybyś tylko wiedział.”

Po czwarte: Teraz jeszcze jedno ćwiczenie, które na pierwszy rzut oka może się wam wydać nieco dziwne: Zawsze, gdy wasza sytuacja życiowa zdaje się was przytłaczać, stwórzcie jakieś dzieło sztuki – a potem je zostawcie, podarujcie komuś, pozwólcie dzieciom bawić się nim, pozwólcie je zniszczyć. Poszczególne kroki tego ćwiczenia pozwalają wam doświadczyć żywości waszego istnienia:

1. Bądź tym, kim jesteś, stwórz coś, zaangażuj się, wstaw się za kimś, utożsamiaj się ze swoją historią, powiedz „tak” swojemu życiu: Ono jest twoim dzieckiem, twoim dziełem sztuki.

2. Potem daj sobie luz, bądź gotowy na zmiany, nowe procesy, otwórz się, pozwól nadejść czemuś nowemu.

Ożywienie widoczne jest w zmianie pomiędzy byciem twórczym a rezygnacją. A sens ma to, co przynosi życie, co pozwala życiu wytrysnąć jak źródło, z którego nieustannie wypływa nowa woda, i potem przestaje. Sensu nie ma po prostu to, co jest stosowne, pożyteczne, rozsądne. Sensowne jest życie samo w sobie, kroczenie naprzód, dojrzewanie, rozwijanie się, stawanie się bardziej doskonałym.